چقدر بزرگی

عظمت ابر و آسمان و زمین و دریا، پیچیدگی خلقت این همه دوپا و چهارپا، این همه رنگ و شکل و طرح، این همه زشتی و زیبایی. خدایا چقدر تو بزرگی....

از این ور آب به آن ور آب زمین یکرنگ و هزار رنگ. دریا یک شکل و هزار شکل، خدایا چقدر تو بزرگی....

 از زیبایی کودک و زن های زرد و سفید و قهوه ای و سیاه، تا زیبایی کوه و دشت و جنگل و ساحل. خدایا چقدر تو بزرگی. بزرگی.....

از روح و جسم و جن و ملک. از فکر خوب و اندیشه زیبا و شک و گمان و اعتماد. از طرح نو و کارسخت و درد دوری و غم جدایی و شوق وصال، خدایا چقدر تو بزرگی....

 از بهشتیان و دوزخیان. از مومنان کافران. از اهل نماز و تارک الصلاه، از احل حجاب دل و حجاب چهره. از واعظ و از درویش. خدایا چقدر تو بزرگی.....

ای حاکم مرگ و حیات، در زندگی بی حاصل و پر از وسوسه و حرص و شهوت و اندیشه خوب بودن، هیچ نشانه ای از تو را تکذیب نمیکنم و باور دارم تو را. خدایا چقدر بزرگی.....

از احکام سر در نمی آورم. از مرز و خط کشی دین ات سر در نمی آورم. به بزرگی ات قسم باورت دارم. ولی دنیا را اینگونه سیاه نمی پذیرم. این همه زیبایی را برای مجازات و امتحان خلق کرده باشی، سخت است. دوست دارم از زیبایی های ات لذت ببرم و ببینم بزرگی ات را. شکر گویم بندگی ات را. بیابم لذت خلقت و آبادانی و روزی رسانی را. می خواهم آنچه تو هستی باشم

٢٣ شهریور

/ 0 نظر / 42 بازدید